Ο
Λουδοβίκος των Ανωγείων (όπως τον φώναζε ο Μάνος Χατζιδάκις), κρατά τον άνεμο
από το χέρι και παρασύρει τον ακροατή σε ένα ημίφως ευαισθησίας και χρώματος.

Η
μουσική του ανθίζει με τόλμη στους ρομαντικούς ήχους ενός μαντολίνου και όχι
στο σκληρό ήχο της κρητικής λύρας.

Εύκολα
καταλαβαίνει κανείς ότι ο συνθέτης δεν επιδιώκει να κερδίσει τον ακροατή μέσω
του γνώριμου ήχου του παραδοσιακού έγχορδου της Κρήτης αλλά μέσω ενός πιο βαθύ
ήχου που τρεμοσβήνει σε κάθε άνθρωπο.

….

Η
αγάπη

Πιο
μεγάλη από τη σιωπή

Γεφυρώνει
το Θεό με τον άνθρωπο

Και
γεμίζει το απέραντο χάσμα

Με
φτερά και λουλούδια

….

Η
είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.